Katedra Wawelska nie należy do ogromnych kościołów. Jej wielką rolę w historii i życiu religijnym Polaków trudno jednak przecenić. Przez wieki pełniła funkcję biskupiej i dworskiej świątyni, była chlubą i dumą Rzeczypospolitej. Stała się również miejscem królewskich koronacji, ślubów i pogrzebów oraz królewską nekropolią. Kto poza monarchami spoczywa w wawelskich kryptach? Przeczytajcie artykuł!
Grobowce na Wawelu i ich wyjątkowa funkcja symboliczna
Po upadku państwa groby królewskie w Katedrze zaczęły odgrywać wyjątkową rolę. W okresie niewoli, gdy kraj wymazano z map Europy, grobowce na Wawelu pełniły funkcje patriotyczne i wychowawcze, świadcząc o minionej potędze narodu. Z czasem obok monarchów zaczęto chować w kryptach mistrzów słowa oraz tych którzy nie szczędzili trudu walki w obronie ukochanej ojczyzny. Dziś Katedra to narodowe mauzoleum – sanktuarium historii.
Pochówki na Wawelu
Pochówki na WaweluW 1814 roku wracające z zachodu polskie oddziały przywiozły z Lipska doczesne szczątki księcia Józefa Poniatowskiego, który zginął podczas bitwy narodów. Prochy owianego legendą wodza złożono w kościele św. Krzyża w Warszawie. Od początku mówiło się jednak o tymczasowości tego pochówku. W lipca 1817 roku sprowadzono ciało bohatera do Krakowa. Ulicami miasta kondukt pogrzebowy przeniósł wodza do Wawelskiej Katedry. Trumnę złożono w Krypcie Św. Leonarda – obok Jana III Sobieskiego. Po kilu latach rodzina ufundowała księciu marmurowy sarkofag.
Rok później, w 1818, miasto musiało pożegnać kolejną, ważną dla narodu postać. 22 Czerwca 1818 roku wyruszył spod Bazyliki Św. Floriana orszak pogrzebowy Tadeusza Kościuszki. Na czele konduktu szła żandarmeria konna Wolnego Miasta, tuż za nią młodzież, Kongregacja Kupiecka oraz cechy z chorągwiami i zapalonymi świecami. W tamtym czasie stworzono z Katedry Wawelskiej, na miarę angielskiego Westminsteru i paryskiego panteonu – nekropolię dla narodowych bohaterów.
Ostatnią świecką osobą pochowaną w kryptach wawelskiej świątyni przed wybuchem II wojny światowej był Marszałek Józef Piłsudski (1935 rok). Trumnę z ciałem Marszałka na dworcu kolejowym powitał prezydent Mościcki. Następnie orszak pogrzebowy z formacjami wojskowymi, oficerami trzymającymi na poduszkach ordery i odznaczenia Marszałka, biskupami i rodziną zmarłego dotarł na Wawel. Pierwotnym miejscem spoczynku naczelnika stała się krypta Św. Leonarda, odwiedzana dziennie przez blisko kilka tysięcy osób, chcących oddać hołd cieniom Marszałka. Kilka lat później trumna wodza została przeniesiona do krypty znajdującej się pod Wieżą Srebrnych Dzwonów.
Kolejnym wielkim pochowanym w wawelskich podziemiach był Generał Władysław Sikorski. Zginął w katastrofie samolotowej nad Gibraltarem w lipcu 1943 roku. Jego ciało przewieziono do Londynu a następnie pochowano na cmentarzu lotników polskich dywizjonów w Newark w hrabstwie Nottingham. Tuz po tym wydarzeniu zrodziła się jednak idea przeniesienia ciała generała do Krakowa, by i on zajął zaszczytne miejsce w panteonie narodowym. Niestety po wojnie rząd Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej nie wyraził na to zgody. Powrócono do rozmów o ewentualnym pochówku bohatera w roku 1981, ogłoszono również konkurs na wykonanie sarkofagu wodza, lecz do pogrzebu (planowanego na 4 Lipca 1981 roku) znowu nie doszło. Odtąd pusty sarkofag miał czekać na trumnę ze szczątkami Generała Sikorskiego kolejne 12 lat. Pogrzeb Generała Władysława Sikorskiego odbył się w Krakowie we Wrześniu 1993 roku z udziałem prezydenta Lecha Wałęsy, premiera rządu, prymasa Polski oraz metropolity krakowskiego a także reprezentacji strony brytyjskiej.
Bez względu na osobiste zasługi, klęski czy winy pochowanych należy pilnie strzec Wawelskiej Nekropolii i oddać szacunek należny temu wyjątkowemu miejscu i spoczywającym w wawelskich kryptach Polakom.
